Siyaset ne tenê hunera axaftinê ye; hunera şewitînê ye jî. Partiya Gel a Komarî (CHP), di vê pêvajoya dawî de careke din nîşan da; ew dixwazin bibin xwediyê perê Sîmir, lê naxwazin baskên xwe li Çiyayê Qaf biwestînin. Biryara wan a “Em naxwazin biçin Îmraliyê”, ne tenê helwesteke polîtîk e; dubarekirina çîrokeke kevnar a tirsê ye. 

Di mîtolojiya Rojhilat de çîrokeke navdar heye: Çîroka Sîmir (Sîmurg). 

Dibêjin, rojekê hemû teyr û çivîkên cîhanê civiyan û gotin: “Padîşahê me tune ye, em bêserî mane. Divê em biçin Çiyayê Qaf, Sîmir bibînin û wî bikin serwerê xwe.” 

Lê rêwîtiya Çiyayê Qaf dûr û dijwar bû. Heft newalên tirsnak hebûn; newala daxwazê, newala evînê, newala naskirinê… û ya herî dawî: Newala tunebûnê û mirinê. 

Teyran dest bi rêwîtiyê kir. Hinek di rê de westiyan, hinek ji tîbûnê mirin, hinek ji ber xapandina deryayan vegeriyan. Tenê sî (30) teyr gihîştin Çiyayê Qaf. Wan dît ku Sîmir ne li derve, di cewherê wan bixwe de ye. Lê ya girîng, wan ew heqîqet piştî şewitîna di nav agirê rêwîtiyê de dît. 

Rewşa CHP’ê îro dişibe wan teyrên heta ber deryayê hatin, lê gava pêlên hov dîtin, tirsiyan û vegeriyan hêlîna xwe ya germ. 

Aştî û çareseriya Pirsgirêka Kurd, Sîmirê vê axê ye. Îmralî jî Çiyayê Qaf e li pişt deryayeke dijwar radiweste. CHP dibêje: “Em Sîmir dixwazin, em aştiyê dixwazin, lê em newêrin vê deryayê derbas bikin.” 

Ew dixwazin Sîmir bi xwe were li ber lingê wan.Lê di pirtûka heqîqetê de tiştekî wisa nîne. Heke tu nexwazî perê te bişewite, heke tu nexwazî statukoya xwe ya rihet xira bikî, tu nikarî bigihîjî lûtkeya çareseriyê. 

Ev sedsal e dewletê aqilekî înkarê li serê siyasetmedaran ferz kiriye. CHP , her çiqas dibêje “ez guherî me” jî, ew aqilê kevn hîn di bin hişê wan de zindî ye. 

Dilê wan dibêje “biçe, ev derfeteke dîrokî ye”, lê aqilê wan ê statukoparêz dibêje “neçe, tu yê bişewitî.” 

Lê belê, gelê Kurd û demokrasiya Tirkiyeyê êdî li benda tirsonekan nîne. Çavên civakê li wan kesan e dikarin destê xwe têxin nav agir. Neçûna Îmraliyê, tê wateya înkarkirina rastiya herî zindî ya li vî welatî. Tu nikarî bi girtina çavan, çiyayekî mezin winda bikî. 

Di dawiyê de, CHP’ê tercîha xwe kir. Wan hêlîna xwe ya germ, ewle û bêdeng hilbijart. Lê dîrok şahid e; yên ku li hêlînê dimînin, tucarî nabin pêşengê esmanan. 

Ji bo mirov bibe hêvî, divê mirov mîna wan sî teyran, rîskê bigire, deryayê derbas bike û rû bi rûyê heqîqetê bibe. 

Yê  ji Çiyayê Qaf bireve, bila behsa Sîmir neke. Çimkî Sîmir, tenê li ser milê wêrekan datîne.